شد دعوت به صبر و شكيبايى و پايدارى كند ، و هم بشارتى باشد براى مؤمنان كه سرانجام بر اين گروه كافر لجوج پيروز مىشوند ، همانگونه كه بنى اسرائيل بر دشمنان خود پيروز شدند ، و پيشوايان روى زمين گشتند . و از آنجا كه موسى ع ، پيامبر بزرگى است كه هم يهوديان به او ايمان دارند و هم مسيحيان ، از اين نظر مىتواند انگيزه اى بر حركت اهل كتاب به سوى قرآن و اسلام گردد . نخست مىگويد : « ما به موسى ، كتاب آسمانى داديم » ( * ( وَلَقَدْ آتَيْنا مُوسَى الْكِتابَ ) * ) . « بنا بر اين شك و ترديد به خود راه مده كه موسى ، آيات الهى را دريافت داشت » ( * ( فَلا تَكُنْ فِي مِرْيَةٍ مِنْ لِقائِه ) * ) . « و ما كتاب آسمانى موسى ، تورات را وسيله هدايت بنى اسرائيل قرار داديم » ( * ( وَجَعَلْناه هُدىً لِبَنِي إِسْرائِيلَ ) * ) . در اينكه ضمير در « * ( مِنْ لِقائِه ) * » به چه چيز باز مىگردد ؟ در ميان مفسران گفتگو بسيار است ، و هفت احتمال يا بيشتر ، در باره آن داده شده است . اما آنچه از ميان آنها نزديكتر به نظر مىرسد اين است كه به « كتاب » ( كتاب آسمانى موسى يعنى تورات ) باز گردد ، و جنبه مفعولى داشته باشد و فاعل آن موسى باشد . بنا بر اين معنى مجموع جمله چنين است : « تو شك نداشته باش كه موسى به لقاى كتاب آسمانى رسيد ، و آن را كه از درگاه پروردگار به او القا شده بود دريافت داشت » . شاهد گوياى اين تفسير اين است كه در آيه فوق ، سه جمله وارد شده است ، جمله اول و آخر ، مسلما در باره تورات سخن مىگويد ، بنا بر اين مناسب اين است كه جمله وسط نيز همين معنى را تعقيب كند ، نه اينكه سخن از قيامت يا